Samir Maglajlić, inwoner van Banja Luka in Nederland: hij schrijft boeken over het leven van vluchtelingen, richtte een humanitaire organisatie op en ontmoette de koning.

(Dit is een vertaald artikel van de Bosnische krant Faktor. Het origineel kunt u hier lezen)

Samir Maglajlić uit Banja Luka en zijn vrouw Nevzeta verhuisden in 1995 van BiH naar Nederland. Tegenwoordig werkt hij als assistent-leraar en leider van niet-onderwijzende sportactiviteiten op een basisschool.

Maglajlić voltooide de lagere en middelbare school, en de Pedagogische Academie in Banja Luka. In Nederland had hij twee kinderen, een zoon Ismar, nu 25 jaar oud, en een dochter Elma (22 jaar oud).

Hij heeft twee boeken gepubliceerd, “Nederland in de ogen van een vluchteling” die hij in 2015 in twee edities publiceerde. En toen richtte hij de humanitaire organisatie “Elma” op. Het tweede boek “Balkan Blues” werd in 2019 uitgegeven door Maglajlić.

Met dit boek wilde ik aan Nederlandse lezers het waargebeurde verhaal van de oorlog, het verhaal van het menselijk lot, presenteren. Het idee voor het boek kwam voort uit een gesprek met Amela Hadžimejlić. Ik was geïnteresseerd in de situatie in Sarajevo tijdens de oorlog. Amela stemde ermee in mij de originele brieven, het dagboek en de verslagen die ze in de periode 1992-1995 schreef en ontving, te sturen. Ik kwam ook in contact met Mirsad Čatić, las zijn boek en voerde verschillende gesprekken op basis waarvan zijn verhaal was gebaseerd. Het derde verhaal gaat over de Nederlander Niko Teunisen en ontstond na zijn vertrek naar Sarajevo, waar hij sinds 2016 woont en werkt. In zijn verhaal beschreef hij de ervaringen en observaties die hij in Sarajevo had opgedaan. Er is ook mijn verhaal waarin ik mijn gedachten beschreef over een mogelijke terugkeer naar Banja Luka en waarom ik besloot om met mijn gezin in Nederland te blijven.

Op deze manier wilde ik Nederland bedanken voor de steun die het gaf aan vluchtelingen uit Bosnië en Herzegovina en hen in staat steld een leven te leiden dat een menswaardig is, omdat het mij en mijn gezin de kans gaf om te leven en te werken en dezelfde rechten en plichten te hebben als alle inwoners van dit land. Natuurlijk worden ook hier mensen uit andere landen in sommige situaties met problemen en discriminatie geconfronteerd, maar het is een goed gereguleerde rechtsstaat, met een veel lagere mate van corruptie en onregelmatigheden dan in de landen van ex-Joegoslavië. Het spijt me dat de mensenrechten in Bosnië en Herzegovina om vele redenen vaak worden geschonden. Ik ben hier en ik herhaal dat alle mensen, ongeacht huidskleur, religie of enige andere overtuiging, gelijke rechten moeten hebben – zegt Maglajlić.

Via de Humanitaire Organisatie geeft Maglajlić verschillende lezingen over het onderwerp oorlog, vluchtelingen, mensenrechten en vertelt hij over zijn boeken.

Hij wijst erop dat hij toen hij naar Nederland kwam, zijn hij zijn tijd besteedde aan het leren van de Nederlandse taal en het verifiëren van diploma’s, en dat hij daarna een baan kreeg.

Het schoolsysteem is heel anders dan dat van ons in BiH. Kinderen vanaf 4 jaar gaan naar de basisschool die 8 jaar duurt. Er zijn verschillende soorten basisscholen zoals Montessori, Dalton, vrije school, katholiek, islamitisch, zowel speciale als reguliere basisscholen. Er wordt veel gedaan in kleine groepen en er wordt gezorgd voor kinderen die op bepaalde vakken achterblijven en voor kinderen met een hoge intelligentie speciale maatwerk aandacht krijgen. Kinderen die naar een speciale school zouden moeten gaan, gaan ook naar de reguliere school. Over het algemeen leidt één leraar de klas en geeft hij les in alle vakken behalve lichamelijke opvoeding en muziekcultuur. En kinderen worden gestimuleerd door complimenten zegt Maglajlić.

Hij legt uit dat kinderen na de basisschool naar de middelbare school gaan, die verschillende niveaus heeft en 2 tot 6 jaar duurt.

Daarna zetten betere en meer veelbelovende studenten hun studie voort aan hogere beroepsopleidingen en universiteiten, worden gemiddelde studenten opgeleid op het niveau van het secundair onderwijs en kunnen slechtere studenten de middelbare school op een lager niveau afmaken. Ik help de leraar in de dagelijkse lessen en ik werk in kleine groepen aan bepaalde taken. Als kinderen buiten spelen, organiseer ik verschillende sportactiviteiten voor hen. Ik geef regelmatig muzieklessen, waarbij we de mogelijkheid hebben om verschillende muziekinstrumenten te gebruiken. We hebben snacks, fruit / groenten en drinken water, en een andere keer een broodje met sap. Er wordt gezorgd voor gezond eten en sporten. In niet-lesgevende activiteiten run ik vaak activiteiten zoals voetbal, hockey, tennis, tafeltennis, evenals verschillende spellen in het park waar deze instelling is gevestigd – zegt hij, benadrukkend dat deze baan hem vervult en hem gelukkig maakt.

Dank aan Faktor voor dit artikel.

Posted by Holger in Van het bestuur

Samir Ma­g­la­j­lic doneert op­brengst tweede boek aan Kin­der­af­de­ling Deventer Ziekenhuis

De voormalig Bosnische vluchteling Samir Maglajlic schreef zijn tweede boek: ‘Balkan Blues’. De opbrengst van € 1000 schenkt Samir namens Stichting Elma aan de Stichting Vrienden van het Deventer Ziekenhuis, bedoeld voor de Kinder- en Jeugdafdeling. ‘Hiermee wil ik zeggen: dankjewel Nederland.’

‘Kinderen zijn het kwetsbaarst’

Samir vluchtte samen met zijn vrouw tijdens de Balkanoorlog in 1995 naar Nederland en kwam in het asielzoekerscentrum in Schalkhaar terecht. Als volledig ingeburgerde Deventenaar schreef hij drie jaar geleden het boek ‘Door de ogen van een vluchteling’. En vorig jaar bracht hij de opvolger ‘Balkan Blues’ uit. Net als zijn eerste boek is de opbrengt bestemd voor de kinder- en jeugdafdeling van het Deventer Ziekenhuis. De eerste plannen zijn om van het geld de onderzoekskamers gezelliger te maken, zodat de kinderen nog meer op hun gemak worden gesteld.

Kinderafdeling

Er gaat maar liefst 1000 euro naar de Kinderafdeling van het Deventer Ziekenhuis. Samir: ‘Ik vind het belangrijk om iets terug te geven aan Nederland. En kinderen zijn het kwetsbaarst. Waar is steun meer op zijn plek op een afdeling met ernstig zieke kinderen? Ik ben niet alleen trots op mijn stad Deventer, ook op het Deventer Ziekenhuis.’

Op de foto staan: (v.l.n.r.) Samir Maglajlic (auteur), John Aalbers (voorzitter Vrienden van Deventer Ziekenhuis), Rosa Brouwer (Manager Kinderafdeling) en Holger Boswijk (voorzitter Stichting Elma).

Balkan Blues

In ‘Balkan blues’ vertelt Samir Maglajlic het verhaal van vier mensen die geraakt zijn door het oorlogsgeweld in Bosnië. Amela Hadjimejlic, Mirsad Catic, Nick Teunissen en Samir Maglajlic zijn door onzichtbare draden met elkaar verbonden. Het zijn waargebeurde verhalen. De Bosnische hoofdstad Sarajevo verbindt de hoofdpersonen. Balkan Blues heeft meer connecties met Deventer dan alleen de schrijver. De illustraties zijn van Deventernaar Charles Michels. Pieter Ellens van het Deventer bedrijf Allison & Corps 9 verzorgde de uitgave.

Tekst en foto’s: Deventer Ziekenhuis, Simone Groot Lipman, waarvoor dank!

Posted by Holger in Van het bestuur

Samir (52) uit Bosnië: ‘Het was noodzakelijk om ons open te stellen’

Samir Maglajlic vluchtte in juni 1995 vanuit Bosnië naar Nederland

Zijn vrouw was zwanger toen Samir Maglajlic in juni 1995 vanuit Bosnië naar Nederland vluchtte. Ze kwamen terecht in azc Schalkhaar, een van de nieuwe, grootschalige opvanglocaties voor vluchtelingen in die tijd. ‘Medemenselijkheid kregen we van de huisarts, de sociaal medewerkers en de mensen van VluchtelingenWerk.’

Strakke gezichten

‘Het was zwaar in azc Schalkaar. Er verbleven zeshonderd mensen en we sliepen met z’n achten in een kleine kamer. Zoals iedereen hadden we veel gezien en meegemaakt in de oorlog. We waren in shock en kampten met lichamelijke en psychische problemen. De behandeling die we in het azc kregen was professioneel en correct, alles volgens de regels. Maar ik herinner me de strakke gezichten van medewerkers die alleen de procedures volgden. Achteraf begrijp ik dat wel. Er moet worden uitgemaakt of je een echte vluchteling bent of om andere redenen het land wilt binnenkomen. De medemenselijkheid kregen we van de huisarts, de sociaal medewerkers en de mensen van VluchtelingenWerk die wekelijks langskwamen voor ondersteuning en advies. En ik weet nog dat de mensen in het dorp Schalkhaar ons groetten ook al kenden ze ons niet. Dat vond ik heel bijzonder.’

Zwarte bladzijde

Wat voor Samir en zijn vrouw een zwarte bladzijde in de geschiedenis was, was ook hun geluk. De tragedie Srebrenica waarbij bijna achtduizend jongens en mannen onder het oog van het Nederlandse Dutchbat werden vermoord, leidde ertoe dat alle Bosniërs in Nederland een verblijfsvergunning kregen. In november al kregen ze de sleutel van hun huis in Deventer. Ze kregen er twee kinderen en wonen er nog steeds. ‘In Deventer voelden wij ons welkom. We kwamen in een goede buurt terecht en meteen al kwamen de buurvrouwen langs om te vragen of we iets nodig hadden. Dat gaf een heel fijn gevoel. Vanaf dat moment moesten we ons leven opnieuw opbouwen. We hadden niet voor Nederland gekozen, we hadden geen familie om ons heen; daarom was het des te noodzakelijker om ons open te stellen. Dat hebben we gedaan. De basis is dat je de taal leert en dat je de Nederlandse normen en waarden accepteert en respecteert. Als je dat doet, is er geen enkel probleem.’

Hechte familiebanden

‘In Bosnië was ik sportdocent, hier kon ik aan de slag als uitzendkracht in de kinderopvang. Nu werk ik al heel lang als onderwijsassistent op een basisschool en als pedagogisch medewerker in de BSO. Door school en via mijn kinderen deden we contacten op met Nederlanders en andere mensen van buiten. Waar ik echt aan moest wennen, is dat familie hier zo onbelangrijk is. Jongeren gaan al snel zelfstandig wonen, mensen hebben niet veel contact met de familie. Vooral voor ouderen die zo weinig contact hebben met de kinderen, vind ik het erg. In de Balkanlanden zijn familiebanden juist heel hecht. Nederlanders zijn ook erg nuchter. Ze zijn nooit heel blij of heel verdrietig, ze tonen weinig emoties. Dat is waar ik vandaan kom anders. Wat ik positief vind, is dat hier bijna geen corruptie is. In Balkan draait alles om vriendjespolitiek. Vooral omdat we geen familie hier hebben om te helpen, is het fijn dat alles goed geregeld is in dit land.’

Getwijfeld over terugkeer

‘Wij hebben er nog aan gedacht om terug te gaan naar Bosnië. Wij behoorden tot de tachtigduizend mensen die uit de hoofdstad Banja Luka zijn gevlucht, maar bijna niemand is teruggegaan. We hebben er niets meer te zoeken. Bosnië is nog steeds tot op het bot verdeeld en de Serviërs zijn in Banja Luka aan de macht. Daar zitten beslist ook goede mensen tussen, maar we zijn er niet meer vrij om ons te uiten en de mensenrechten worden er geschonden. Bovendien voel ik me ook Nederlander, hoewel ik Bosnië altijd in mijn hart zal meedragen.’

Over zijn ervaringen als vluchteling schreef Samir de boeken ‘Nederland door de ogen van een vluchteling’ en ‘Balkan Blues’.
Benieuwd naar de boeken? Mail Samir op: samir.maglajlic94@gmail.com

Bron: www.vluchtelingenwerk.nl

Posted by Holger in Van het bestuur

Dit zijn de mensen die in onze regio demonstreren tegen racisme: ‘Het zit vooral in de kleine dingen’

Zij hebben een droom. De demonstranten die hun stem laten horen tegen racisme. Ze staan op vanwege heftige ervaringen, maar ook om vrienden te steunen. Wie zijn zij? En wat is hun droom nu precies? De Stentor sprak hen op de demonstraties in Oost-Nederland en tekende hun boodschap op in deze 26 portretten. Wij tonen op de site van Stichting Elma één van hen.

Samir Maglajlic (52 jaar, Deventer, onderwijsassistent, gezin met twee volwassen kinderen)

,,Ik heb de oorlog in ex-Joegoslavië, in Bosnië, meegemaakt en ik weet hoe erg het is als je in een bepaalde hoek zit. Mijn held is en was Muhammed Ali, de bekende bokser, en ik weet hoe groot het probleem is, vooral in de Verenigde Staten. Ik denk dat we in Nederland ook over racisme moeten praten. Heel open. Niet om iemand te beschuldigen, maar om mensen bewust te maken. Dat racisme mensen heel diep raakt. Ik denk dat Nederland een heel democratisch land is en ik ben heel trots en dankbaar dat ik in Nederland woon. Maar er kunnen nog wel een paar dingen verbeteren. Het gaat niet om zwart tegen wit, maar het gaat over alle mensen, ongeacht achtergrond, tegen racisme. Want dat is niet goed en niet iets wat we goed kunnen praten. Daar moeten wij het over hebben.”

Bron: De Stentor, regio Deventer.

Posted by Holger in Van het bestuur

Ze protesteerde op haar achtste tegen massaal ontslag bij Thomassen en Drijver: ‘Ik kan niet tegen onrecht’

Maak kennis met ons bestuurslid Güliz Tomruk:

Foto: Zenna Aydin

Ze is al van jongs af aan bezig met rechtvaardigheid, al op haar achtste deed Güliz voor het eerst mee aan een demonstratie. ”Tegen massaal ontslag bij Thomassen en Drijver, de blikfabriek waar mijn vader werkte. Dat heeft blijkbaar iets met me gedaan, sindsdien zit ik altijd op de eerste rij als het gaat om onrecht en denk ik: hoe kunnen we dit oplossen.”

Güliz Tomruk-Kisi heeft zich de afgelopen jaren ingezet tegen discriminatie in onze stad als coördinator van het Meldpunt Discriminatie Deventer. Binnenkort draagt ze het stokje over. Indebuurt spreekt haar over de openstaande vacature – waar moet haar opvolger aan voldoen? –, en wat maakt deze functie zo mooi en belangrijk?

‘Ik stuurde tientallen sollicitatiebrieven de deur uit, maar werd maar nergens uitgenodigd’

”Het past bij me, en ik heb er onwijs veel voldoening uit gehaald”, vertelt Güliz. Ze solliciteerde meteen toen de functie als coördinator ruim 2,5 jaar geleden vrijkwam. ”Ik heb een politieke en juridische achtergrond. Ik studeerde ik Nederlands Recht aan de Radboud Universiteit en ik werkte een aantal jaar als jurist. Maar ik heb ook aan den lijve ondervonden hoe het is als je een woning wordt geweigerd, en dat je je suf solliciteert maar ondanks je expertise en netwerk die baan maar niet kunt krijgen. Ik stuurde iedere maand tientallen brieven de deur uit, maar werd nergens uitgenodigd.”

Het gevoel van discriminatie herkennen

”Ik denk dat het belangrijk is dat je het gevoel van discriminatie herkent in deze functie. En ik denk dat er veel mensen zijn die zich hierin herkennen, dat hoeft niet te gaan over achtergrond. Je kunt ook als vrouw zijnde een ongelijke behandeling krijgen, of als kind van een gastarbeider of noem maar op. Zelf merk ik als moeder van twee opgroeiende meiden dat ik nog steeds van alles moet overbruggen. Er is nog veel werk te doen, een mooie uitdaging voor mijn opvolger.”

‘De vrijwilligers doen hun werk vanuit passie en betrokkenheid’

”Daarnaast is het denk ik belangrijk dat je ervaring hebt als leidinggevende, op managementniveau. Je geeft als coördinator bij het Meldpunt leiding aan een groep vrijwilligers, een hartstikke leuk team. Persoonlijk vind ik het fijn om met vrijwilligers te werken omdat zij vanuit een bepaalde betrokkenheid en passie hun werk doen. Het onderwerp spreekt ze aan.”

Contact met openbaar ministerie en politie

Wat doe je nou precies als coördinator? ”De core business is natuurlijk het behandelen van klachten: meldingen van discriminatie. Je overlegt met het team hoe je de melding gaat registreren en daar gevolg aan gaat geven. Daarnaast heb je regelmatig contact met verschillende organisaties en instellingen zoals het openbaar ministerie en de politie, waarmee je onder andere praat over de aangiftes.”

”Twee keer per jaar is er een regionaal discriminatieoverleg met de politie en het OMDaarnaast zijn er landelijke directeuren overleggen waarin het beleid wordt vastgesteld, het onderwerp waarop we ons gaan focussen. Dat onderwerp is nu arbeidsmarktdiscriminatie. Op basis van dat onderwerp worden trainingen en workshops ontwikkeld. Je hoort, het is echt een veelzijdige functie waarin je contact hebt met veel verschillende partijen. En het is echt een mooie functie”, besluit Güliz haar verhaal. ”Mijn opvolger komt echt in een fijn team terecht, waar je verder op kunt bouwen.”

Bron: Meldpunt Discriminatie Deventer, InDeBuurtDeventer

Posted by Holger in Van het bestuur

Hulde aan onze zorgverleners!

Corona verandert ons leven. De voorgenomen activiteiten van onze stichting Elma zijn allemaal opgeschort. We maken dus even pas op de plaats, en houden onze anderhalve meter afstand. Kunnen we dan niets doen? Toch wel.

Wij zijn onze zorgverleners in Nederland zo dankbaar. Zij werken allemaal zo hard, en zo veel mensen die het zorgberoep ooit verlaten hebben, zijn weer actief geworden. Daar hebben we respect voor.

Kunnen we dan niets doen? Samir Maglajlic vond een oplossing. De schrijver van de boeken “Nederland door de ogen van een vluchteling” en ‘Balkan Blues” besluit twee zorginstellingen te bezoeken en voor het werkzame personeel exemplaren van zijn laatste boek te schenken.

Samen met zijn vrouw Nevzeta gaat hij naar stichting Fokus en naar woonzorgcentrum Spikvoorde. Om daar zelf die boeken te overhandigen, als dank aan en respect voor al die zorgverleners!

Fokus verleent assistentie bij algemene dagelijkse levensverrichtingen (ADL), 24 uur per dag, 7 dagen per week. De cliënt bepaalt wat er moet gebeuren, wanneer en hoe. Dat is het bijzondere van Fokus: de cliënt heeft zelf de regie in handen!

In Deventer is het project Het Brunsvelt, waar Samir en Nevzeta 48 exemplaren van ‘Balkan Blues” hebben geschonken.

Woonzorgcentrum Spikvoorde biedt diensten die nodig zijn om zo lang mogelijk zelfstandig te wonen. Binnen Spikvoorde wordt op verschillende fronten samengewerkt met het Gezondheidscentrum in Spikvoorde, JP van den Bent stichting, InteractContour en Zozijn.

Samir en Nevzeta brengen hier 32 boeken. Ook weer het blijk van dank en respect. Op deze wijze heeft stichting Elma een kleine bijdrage kunnen leveren aan de Deventer zorghelden!

Posted by Holger in Van het bestuur

Corona

Corona heeft veel gevolgen in onze wereld. We houden elkaar fysiek op afstand, maar steunen elkaar waar nodig.

Bijeenkomsten zijn nu niet aan de orde, ook niet voor onze stichting Elma. Maar als we elkaar straks weer fysiek kunnen ontmoeten, gaan we verder met onze activiteiten.

Ondertussen spreken we onze dank uit voor al die mensen, die nu onze maatschappij draaiende houden, en voor ons allen klaar staan als we zorg nodig hebben.

Ter inspiratie onderstaand filmpje uit Engeland, met als titel We Will Remember!

Posted by Holger in Van het bestuur

Samir Maglajlic uit Deventer signeert eigen boeken voor koning Willem-Alexander: ‘Heel bijzonder’

Een speciaal moment om niet snel te vergeten voor Samir Maglajlic uit Deventer. Hij was gisteren namelijk aanwezig bij het 40-jarig jubileum van VluchtelingenWerk Nederland en liep daar koning Willem-Alexander tegen het lijf. Na zijn levensverhaal te hebben gehoord, kreeg de vorst ook nog twee boeken van Maglajlic mee om in het paleis nog eens rustig te lezen.

Maglajlic vluchtte tijdens de Balkanoorlog in 1995 naar Nederland en vestigde zich na zijn verblijf in het asielzoekerscentrum van Schalkhaar in Deventer. Door VluchtelingenWerk werd hij uitgenodigd voor het jubileum van vandaag in Zaandam. De koning was aanwezig om over de ervaringen uit de loop der jaren te horen. ,,Dat was heel bijzonder”, blikt Maglajlic terug tijdens zijn treinreis naar huis. ,,Ik kreeg de kans om met hem op de foto te gaan en heb hem daarna nog echt even vijf minuten gesproken.”

Eigen boeken

Na het officiële gedeelte, waarin Maglajlic en andere vluchtingen uit onder meer Somalië en Syrië hun verhaal hadden verteld, zag de Deventenaar zijn kans schoon en stapte hij op de koning af met zijn twee zelfgeschreven boeken ‘Nederland door de ogen van een vluchteling’ en ‘Balkan Blues’,,Het was heel bijzonder dat ik mijn twee boeken aan hem kon uitreiken. Hij stond op, gaf mij een hand en bedankte mij.” Speciaal voor de koning had Maglajlic de boeken gesigneerd. Het was heel bijzonder dat ik mijn twee boeken aan hem kon uitreiken.

Een aantal uren na zijn ontmoeting met de koning is Maglajlic nog steeds onder de indruk van de interesse die Willem-Alexander toonde in zijn verhaal. ,,Hij vroeg echt door. Over waar ik vandaag kwam, hoe het was om te vluchten, wat mijn ervaringen in Nederland zijn. Het was een heel leuk en gezellig gesprek. Hij was heel warm en open.”

(Bron: De Stentor)

Posted by Holger in Van het bestuur

Popkoor Sh’Boom 30 jaar

Popkoor Sh-Boom bestaat dit jaar al 30 jaar! Dit moest natuurlijk groots gevierd worden. Daarom hebben ze op 18 mei 2018 een jubileumconcert mogen geven in de Fermerie te Deventer. Wat was het warm en wat was het gezellig druk.

Niet alleen de leden van het koor hebben gezongen deze avond, maar ook al het publiek werd uitgenodigd om eerst het lichaam een beetje los te maken en daarna de stem los te maken met een gezamenlijke inzinger. Wat leuk dat iedereen mee heeft gedaan!

Daarna heeft het koor 3x een aantal nummers gezongen: van klassieke nummers die lang geleden gezongen werden tot de hedendaagse muziek. Een greep uit het repertoire van die avond: California dreaming, River running free, Het regent zonnestralen, Something in the water, Christmas lights en Iedereen is van de wereld.

Daarnaast was dit niet een avond voor onszelf, we hebben besloten om tijdens deze avond een ‘Cadeau voor een ander’ te verzorgen. De Stichting Elma levert een bijdrage aan een positief klimaat van respect en tolerantie, en bevordert het draagvlak voor vluchtelingen en ontheemden in de samenleving van Deventer en omgeving.

Stichting ELMA wil Popkoor Sh’Boom (Monica Ubas en Wilma van der Burg in het bijzonder) hartelijk danken voor deze financiële ondersteuning.

Posted by Holger in Van het bestuur