Samir Maglajlić, inwoner van Banja Luka in Nederland: hij schrijft boeken over het leven van vluchtelingen, richtte een humanitaire organisatie op en ontmoette de koning.

(Dit is een vertaald artikel van de Bosnische krant Faktor. Het origineel kunt u hier lezen)

Samir Maglajlić uit Banja Luka en zijn vrouw Nevzeta verhuisden in 1995 van BiH naar Nederland. Tegenwoordig werkt hij als assistent-leraar en leider van niet-onderwijzende sportactiviteiten op een basisschool.

Maglajlić voltooide de lagere en middelbare school, en de Pedagogische Academie in Banja Luka. In Nederland had hij twee kinderen, een zoon Ismar, nu 25 jaar oud, en een dochter Elma (22 jaar oud).

Hij heeft twee boeken gepubliceerd, “Nederland in de ogen van een vluchteling” die hij in 2015 in twee edities publiceerde. En toen richtte hij de humanitaire organisatie “Elma” op. Het tweede boek “Balkan Blues” werd in 2019 uitgegeven door Maglajlić.

Met dit boek wilde ik aan Nederlandse lezers het waargebeurde verhaal van de oorlog, het verhaal van het menselijk lot, presenteren. Het idee voor het boek kwam voort uit een gesprek met Amela Hadžimejlić. Ik was geïnteresseerd in de situatie in Sarajevo tijdens de oorlog. Amela stemde ermee in mij de originele brieven, het dagboek en de verslagen die ze in de periode 1992-1995 schreef en ontving, te sturen. Ik kwam ook in contact met Mirsad Čatić, las zijn boek en voerde verschillende gesprekken op basis waarvan zijn verhaal was gebaseerd. Het derde verhaal gaat over de Nederlander Niko Teunisen en ontstond na zijn vertrek naar Sarajevo, waar hij sinds 2016 woont en werkt. In zijn verhaal beschreef hij de ervaringen en observaties die hij in Sarajevo had opgedaan. Er is ook mijn verhaal waarin ik mijn gedachten beschreef over een mogelijke terugkeer naar Banja Luka en waarom ik besloot om met mijn gezin in Nederland te blijven.

Op deze manier wilde ik Nederland bedanken voor de steun die het gaf aan vluchtelingen uit Bosnië en Herzegovina en hen in staat steld een leven te leiden dat een menswaardig is, omdat het mij en mijn gezin de kans gaf om te leven en te werken en dezelfde rechten en plichten te hebben als alle inwoners van dit land. Natuurlijk worden ook hier mensen uit andere landen in sommige situaties met problemen en discriminatie geconfronteerd, maar het is een goed gereguleerde rechtsstaat, met een veel lagere mate van corruptie en onregelmatigheden dan in de landen van ex-Joegoslavië. Het spijt me dat de mensenrechten in Bosnië en Herzegovina om vele redenen vaak worden geschonden. Ik ben hier en ik herhaal dat alle mensen, ongeacht huidskleur, religie of enige andere overtuiging, gelijke rechten moeten hebben – zegt Maglajlić.

Via de Humanitaire Organisatie geeft Maglajlić verschillende lezingen over het onderwerp oorlog, vluchtelingen, mensenrechten en vertelt hij over zijn boeken.

Hij wijst erop dat hij toen hij naar Nederland kwam, zijn hij zijn tijd besteedde aan het leren van de Nederlandse taal en het verifiëren van diploma’s, en dat hij daarna een baan kreeg.

Het schoolsysteem is heel anders dan dat van ons in BiH. Kinderen vanaf 4 jaar gaan naar de basisschool die 8 jaar duurt. Er zijn verschillende soorten basisscholen zoals Montessori, Dalton, vrije school, katholiek, islamitisch, zowel speciale als reguliere basisscholen. Er wordt veel gedaan in kleine groepen en er wordt gezorgd voor kinderen die op bepaalde vakken achterblijven en voor kinderen met een hoge intelligentie speciale maatwerk aandacht krijgen. Kinderen die naar een speciale school zouden moeten gaan, gaan ook naar de reguliere school. Over het algemeen leidt één leraar de klas en geeft hij les in alle vakken behalve lichamelijke opvoeding en muziekcultuur. En kinderen worden gestimuleerd door complimenten zegt Maglajlić.

Hij legt uit dat kinderen na de basisschool naar de middelbare school gaan, die verschillende niveaus heeft en 2 tot 6 jaar duurt.

Daarna zetten betere en meer veelbelovende studenten hun studie voort aan hogere beroepsopleidingen en universiteiten, worden gemiddelde studenten opgeleid op het niveau van het secundair onderwijs en kunnen slechtere studenten de middelbare school op een lager niveau afmaken. Ik help de leraar in de dagelijkse lessen en ik werk in kleine groepen aan bepaalde taken. Als kinderen buiten spelen, organiseer ik verschillende sportactiviteiten voor hen. Ik geef regelmatig muzieklessen, waarbij we de mogelijkheid hebben om verschillende muziekinstrumenten te gebruiken. We hebben snacks, fruit / groenten en drinken water, en een andere keer een broodje met sap. Er wordt gezorgd voor gezond eten en sporten. In niet-lesgevende activiteiten run ik vaak activiteiten zoals voetbal, hockey, tennis, tafeltennis, evenals verschillende spellen in het park waar deze instelling is gevestigd – zegt hij, benadrukkend dat deze baan hem vervult en hem gelukkig maakt.

Dank aan Faktor voor dit artikel.